Ivan Heylen is vandaag 80 jaar geworden

Ivan Heylen is veel meer dan de man met de pet die over boerendochters zong. Hij is een intellectuele rebel die de taal van de straat gebruikte om de gevestigde orde uit te dagen. Zijn werk vormt een brug tussen de traditionele kleinkunst van de jaren zestig en de rauwe maatschappijkritiek van de jaren zeventig.

De wortels: Oosteeklo en de journalistiek

Hoewel zijn muziek vaak als ‘volks’ wordt bestempeld, is Heylens achtergrond die van een scherpe observator. Geboren in het Oost-Vlaamse Oosteeklo (1946), groeide hij op in een milieu waar de transitie van het rurale Vlaanderen naar de industriële samenleving pijnlijk zichtbaar was.

Voordat hij de hitparades bestormde, werkte hij als journalist. Deze ervaring was cruciaal voor zijn teksten: hij schreef geen abstracte poëzie, maar “gezongen reportages”. Hij keek naar de wereld met de nieuwsgierigheid van een reporter en de verontwaardiging van een activist.

De revolutie van het dialect

Begin jaren zeventig was de Vlaamse kleinkunst (denk aan Miel Cools of Louis Neefs) vaak keurig geformuleerd in het Algemeen Nederlands. Heylen brak met deze traditie.

De Wilde Boerendochtere (1973): Dit was geen toevalstreffer, maar een bewuste stijlbreuk. Door in onversneden dialect te zingen over seksuele begeerte op het platteland, provoceerde hij de burgerlijkheid. Het nummer was rauw, ritmisch en ongepolijst.

De Werkmens: Waar “De Boerendochtere” humoristisch was, was “De Werkmens” een bittere aanklacht. Het beschreef de uitzichtloosheid van de fabrieksarbeider. Heylen gaf een stem aan een klasse die zich niet herkende in de gepolijste radiohits van die tijd.

De veelzijdige mediapersoonlijkheid

Heylen beperkte zich nooit tot de microfoon alleen. Zijn carrière kende verschillende opmerkelijke zijpaden:

Televisie en Film: Hij maakte eigenzinnige documentaires en televisieprogramm …

Lees het hele bericht op popmagazine.nl…