DE KWESTIE – De vergunning voor een goed hart!
Er zijn van die nieuwsberichten waarbij je drie keer kijkt of de datum toevallig 1 april is. Dit keer komen ze uit Krimpen aan de Lek. Daar staat al jaren een weggeefkast. Geen pinautomaat voor criminelen, geen geheime opslagplaats voor verboden goederen.
Nee, gewoon een kast waar mensen die het niet breed hebben gratis spullen kunnen meenemen. Een pak rijst, groente, fruit, een stofzuiger, babykleertjes, speelgoed…
Dingen waar een ander misschien over struikelt, maar waar iemand anders de week mee doorkomt. Die kast wordt al jaren gevuld door Mariëlle Muit.
En toen gebeurde het.
Iemand had problemen met de kast en deed melding bij het gemeenteloket. De radertjes bij de Gemeente Krimpenerwaard begonnen te draaien. Er bleek namelijk een vergunning te ontbreken.
En als er iets is waar Nederland absoluut niet zonder kan, dan is het een vergunning.
We hebben vergunningen voor bouwen, slopen, kappen, parkeren, evenementen en waarschijnlijk binnenkort ook voor het voeren van eenden die niet schriftelijk hebben aangegeven gevoerd te willen worden.
Maar een vergunning voor medemenselijkheid… die bleek nog niet aangevraagd.
Er werd een handhavingsprocedure gestart. Ik stel me zo’n vergadering voor:
“Punt zeven op de agenda. We hebben een melding gekregen van iemand die gratis spullen uitdeelt aan arme mensen.”
Er valt een stilte in de raadszaal…
“Zonder vergunning????” “Zo… dát gaan we eens even stevig aanpakken!”
Gelukkig lijkt het gezond verstand inmiddels voorzichtig aan tafel te zijn geschoven.
De buurtbewoner en Mariëlle zijn met elkaar in gesprek. Er wordt gesproken over het mogelijk intrekken van de melding. Hopelijk beweegt de gemeente mee door opnieuw naar de situatie te kijken. Misschien valt er uiteindelijk toch nog mooi nieuws te melden in deze hele kwestie.
Want wetten zijn belangrijk. Regels houden een samenleving overeind.
Maar regels zijn ooit bedacht om mensen te helpen. Niet om hulp onmogelijk te maken.
Mariëlle zei deze week iets wat eigenlijk alles samenvat. Terwijl heel Nederland zich druk maakte over procedures, vergunningen en zienswijzen, gingen er gewoon weer een fiets, een stofzuiger, tassen met groente en fruit en babyspullen naar mensen die ze hard nodig hadden.
Dat is namelijk de echte functie van die kast.
Niet spullen bewaren, maar waardigheid uitdelen.
Laten we hopen dat uiteindelijk niemand deze kwestie wint.
Niet de klager.
Niet de gemeente.
Zelfs niet Mariëlle.
Maar gewoon het gezonde verstand.
Want als we straks een vergunning nodig hebben om aardig voor elkaar te zijn… …dan vrees ik dat Nederland pas echt in overtreding is.
Ik wens de gemeente veel wijsheid bij het nemen van een besluit.
En voor Mariëlle hoop ik dat ze niet alleen nog heel lang haar Weggeefkast mag vullen, maar dat ze op meer plaatsen in het land weggeefkasten kan zien ontstaan.
Want laten we eerlijk zijn: de behoefte aan medemenselijkheid groeit helaas elk jaar, mede door toedoen van besluiten en regeltjes vanuit de overheid.
Laat die overheid nou ook eens gaan doen waar ze voor staan, het belang van burgers met goede bedoelingen wat zwaarder laten tellen bij het toepassen van de regeltjes.
