Briefje van Jan – aan John Leerdam

Meneer Leerdam,

Ik las het interview met u in ‘Trouw’ en ik moest meteen denken aan twee boeken van Willem Elsschot.

‘Lijmen’ en ‘Het been’.

In ‘Lijmen’, dat in 1924 uitkwam, verkoopt de gewiekste zakenman Boorman met behulp van Frans Laarmans advertenties en grote aantallen exemplaren van het zogenaamd prestigieuze ‘Algemeen Wereldtijdschrift’.

Het tijdschrift bestond wel echt, maar was niet meer dan een commercieel vehikel, zonder enige journalistieke betekenis. De artikelen dienden uitsluitend om ondernemers te verleiden grote aantallen exemplaren af te nemen. De losse verkoop en het aantal betaalde abonnementen? Nul exemplaren.

Ofwel: zakkenvullerij over de rug van hardwerkende mensen.

In Trouw mocht u leeglopen over de hogere kosten en het uitstel van de opening van het Slavernijmuseum, waarvan u om (op één na) volstrekt onverklaarbare redenen tot directeur bent benoemd.

Goed geschreven interview, want wie het leest, hoort u ratelen!

Waarom de opening is uitgesteld van 2030 naar (vooralsnog) 2033?

”Je kunt niet door dit dossier heen rennen. Het is meer dan alleen bouwen: we hebben de afgelopen jaren zo’n 6000 gesprekken gevoerd over wat er in het museum moet komen. In Nederland, op de Caribische eilanden en in Suriname: overal waren het heftige en zware gesprekken met betrokkenen en nazaten van tot slaafgemaakten. Dat raakt je en dat heeft tijd nodig.”

Aha, u en uw acht medewerkers kunnen niet gewoon een gesprek voeren en door naar het volgende gesprek.

Nee, het moet eerst ‘verwerkt worden’.

Zo was er een blanke man die mede was opgevoed door een zwarte oppas. Ze woonde bij zijn ouders in de tuin en bleek achteraf zijn eigen grootmoeder te zijn.

“Hij begon vreselijk te huilen en ter plekke vroeg hij zijn wijlen grootmoeder om vergiffenis. Dat heeft diepe indruk gemaakt.”

Het zal.

Moest u vervolgens, met de roedel knechten die u ongetwijfeld mee had, na afloop van dat gesprek voor 3500 euro de neus op de achtdaagse ‘Between Worlds’-retraite van Ital Momma vanaf plantage Overtoom?

Nee, zo bent u niet.

U gunt een ander ook iets.

Geestelijke bijstand!

(Advertentie)

”Telkens als je denkt dat je het ergste hebt gehoord, hoor je weer nieuwe schrijnende verhalen. Sinds kort hebben we daarvoor Glen Helberg ingeschakeld, een Curaçaos-Nederlandse psychiater.”

Van 71 jaar.

Pensioengerechtigd.

Maar als het bij u regent, mag het bij uw vrienden druppelen.

Het mooiste aan dat Trouw-interview is dat u zélf bewijst wat voor ontzettende nagemaakte u nog altijd bent.

U zegt: “Overal waar ik kom, beginnen mensen direct over het museum.”

De verslaggever van Trouw vindt blijkbaar dat u wel genoeg gerateld heeft en vraagt droogjes: “Beginnen mensen daar niet gewoon over omdat u de directeur bent?”

BAM!

Dat vertelt eigenlijk het hele verhaal, meneer Leerdam.

Er is overigens wél een verschil tussen Boorman uit de boeken van Willem Elsschot en u.

In 1938 verscheen namelijk een vervolg op ‘Lijmen’, ‘Het been’.

Daarin kreeg Boorman gewetenswroeging over de manier waarop hij een vrouw had opgelicht.

Gewetenswroeging vanwege zakkenvullerij.

Daar zult u nooit last van krijgen…

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Ieder ander cadeau zou paarlen voor de zwijnen gooien zijn.

Het bericht Briefje van Jan – aan John Leerdam verscheen eerst op Buttkicken.nl.