Briefje van Jan – aan Jet de Ranitz

Beste Jet,

Jij bent deze dagen het lachertje van Hilversum.

De bestuursvoorzitter van de NPO die in september met veel aplomb bekendmaakte dat Nederland in 2027 weer aan het Eurovisie Songfestival zou gaan deelnemen en die in oktober haar keutel introk.

Omdat ze zich had laten chanteren door zeven omroepbaasjes (onder wie nota bene die zakkenvuller van PowNed) en een paar honderd activistische medewerkers van de publieke omroepen.

Is ook een afgang natuurlijk.

Zeker als je de Nederlandse deelname had kunnen onderbrengen bij de omroep die nota bene is ópgericht om te doen wat de andere omroepen niet willen of kunnen: de NTR.

Maar je dúrft het die omroep niet eens te vragen. Omdat het daar “gevoelig ligt”.

Dan ben je als grote baas van de miljardverslindende NPO geen tandeloze tijger, maar gewoon een laffe hond.

Maar troost je: in het licht van de NPO-geschiedenis is dit klein bier.

Vergeleken met je twee directe voorgangers ben je vooralsnog een beginneling.

Neem Shula Rijxman.

Die vond het tijdens haar voorzitterschap van de NPO heel normaal om met staatssecretaris voor Media Sander Dekker en hun partners gezellig op vakantie naar Israël te gaan. Zonder dat bij haar werkgever te melden.

En ze was dikke mik met Marjan Hammersma, de hoogste ambtenaar van het ministerie dat over de centen van de publieke omroep ging. De dames boekten zelfs een nachtje een hotelkamer in Dokkum (zonder hun eigen partners).

En een klokkenluider die misstanden bij de NPO wilde melden, kwam nietsvermoedend tegenover de beste vriendin van de NPO-baas te zitten. Zelfs mijn neef Robbert, partijgenoot van Rijxman en destijds de minister met media in zijn portefeuille, kon niet ontkennen dat daar de ranzige geur van belangenverstrengeling boven hing.

Rijxman vertrok vervolgens naar Amsterdam, waar ze namens D66 een van de slechtste wethouders ooit werd.

En dan Rijxmans opvolgster en jouw voorgangster Frederieke Leeflang.

(Advertentie)

Die kwam bij de NPO terecht toen de beerput rond Matthijs van Nieuwkerk en ‘De Wereld Draait Door’ werd opengetrokken.

Er moest een einde komen aan intimidatie, machtsmisbruik en angstculturen, niet alleen bij BNNVARA, maar omroepbreed. De publieke omroep moest een veilige werkplek worden.

Dus wat gebeurde er?

Onder Leeflangs eigen leiding begonnen medewerkers te klagen over intimidatie, verbale agressie en een angstcultuur. Zelfs haar medebestuurder Paul Doop luidde de noodklok bij de Raad van Toezicht.

Leeflang ontkende grensoverschrijdend gedrag, maar in maart 2025 was haar positie niet langer houdbaar en vertrok ze. De vrouw die de publieke omroep sociaal veilig moest maken, werd zelf onderwerp van klachten over sociale onveiligheid.

Je verzint het niet.

Of eigenlijk wel, want dit is de NPO.

Dus Jet, maak je vooral niet te druk over dat Songfestival-gedoetje.

Je voorgangsters kwamen in opspraak door de schijn van belangenverstrengeling en klachten over een angstcultuur.

Jij voorlopig alleen nog maar door een rubberen ruggengraat.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Wellicht ben je nog te redden.

***

Wil je ook mijn ‘Briefje van Kees’, ‘Hagiografie’, ‘Blije Eikel Weekjournaal’, ‘Best of Jan’, ‘Stoom uit de oren!’, ‘De avonturen van Boomer Jan’ en de vragenrubriek ‘Café De Vraagbaak’ ontvangen? 

Word dan betaald abonnee op ‘Stukkiestikker te Eesterga’.

Het bericht Briefje van Jan – aan Jet de Ranitz verscheen eerst op Buttkicken.nl.