Verhaaltje juf kinderopvang iets te eerlijk

​Vandaag was weer een hele lange dag met jullie kinderen. Sommigen zijn al bijna vier, maar een fatsoenlijk gesprek zit er nog niet echt in. Toch vraag ik ze naar hun weekend. Sam vertelt een of ander onsamenhangend verhaal over een glijbaan en zand. Yula stamelt iets over een bal (of een ballon?) en Rik-Jan zit de hele tijd met z’n tong uit z’n mond en heeft niks te melden. Ik kijk op de klok, het is pas half tien.

We gaan maar aan de slag voor Vaderdag. Terwijl de kinderen iets knutselen wat jullie thuis na twee dagen in de prullenbak mieteren, denk ik terug aan een mislukte date van gisterenavond. Kleine Guido maakt een sok van gips. Mijn date kreeg ‘m niet omhoog. Ik mis 22 zijn.

Ik heb zelf ook een kind thuis en ben krankzinnig moe, veel te moe om echt enthousiast te reageren op jullie kinderen, maar moet van mijn manager nu een uitroepteken gebruiken om hier in het schrijven wel degelijk enthousiast over te komen! Verder ben ik alles zo beu en zie ik gewoon niet echt dat dit op iets moois uitdraait. Ik ben bang dat ik in een gesticht eindig als ik nog één keer moet zingen over de familie Vinger. Maar ja: de rekeningen moeten betaald.

Lieve groet,

Juf Thea

​