Briefje van Jan – aan de baasjes van Trouw

Beste hoofdredactie,

Ooit was ik ook hoofdredacteur van een krantje.

Toen ik daar aantrad, had dat krantje plek voor één column per dag.

Die columnplek werd gevuld door een groep van meer dan twintig (!) columnisten, die zelf wel bepaalden wanneer ze een column leverden. De ene dag kwamen er drie binnen, de andere dag nul.

Dat was niet alleen volstrekt onwerkbaar, maar ook belachelijk, omdat je als hoofdredacteur wilt dat er een band tussen lezers en columnisten ontstaat.

Ik was daar ingehuurd om te zorgen dat dat krantje, dat destijds een kleine drie jaar bestond, zou overleven. “Als Metro niet binnen een jaar winstgevend is, gaat de stekker eruit”, was de boodschap.

De vorige hoofdredactie wilde een soort NRC/Volkskrant maken én had een hekel aan de groep die de enige inkomstenbron van dat krantje vormde: de adverteerders.

Er moest dus in razend tempo een ‘format’ komen dat wél een breed massapubliek én adverteerders aantrok en dat betekende ook: een grotendeels andere redactie.

Mijn punt is: ik had het dus nogal druk.

Dus wat deed ik na een maand of twee, drie met die columnisten?

Ik selecteerde er helemaal zelf (fuck de redactie-democratie!) tien die allemaal eens per twee weken op een vaste dag een column zouden schrijven.

En de rest?

(Advertentie)

Die gooide ik eruit.

Niet door ze uit te nodigen voor een kop koffie, een praatje pot met ze te houden en ze vervolgens het voor hen slechte nieuws te vertellen, maar via een mail.

In de mediawereld, die (ook toen al) gedomineerd werd door deugers van de VARA, het vakbondsblad De Journalist (tegenwoordig de website Villamedia), De Volkskrant, Het Parool en Trouw, werd schande gesproken van die methode.

Columnisten ontsloeg je niet per mail!

Ik sta nog altijd achter die methode, want het was voor beide partijen een besparing van tijd en geld en die columnisten en ik hadden nog totaal geen band.

Het was niet dat ik net de bloemen had weggegooid die ze me hadden gestuurd als felicitatie voor mijn aanstelling, zal ik maar zeggen. Ze hoorden bij het oude Metro, dat een oplage van nog geen 200.000 krantjes had en niet bij het nieuwe Metro, dat bij mijn vertrek vier jaar later een oplage van 500.000 krantjes had.

(Ik zal deze voorzet voor open doel aan mezelf om naar jullie oplage te informeren niet inkoppen)

Het punt is: zelfs als je mijn ‘ontslagmethode’ schandalig vond, moet je het zelf beter doen.

(Advertentie)

DPG-krant en voormalig verzetskrant Het Parool gooide vorig jaar columnist Theodor Holman na dertig jaar op straat door hem ronduit te vernederen. Eerst leverde hij de helft van zijn zes columns per week in omdat het vrouwtje van de baas (Sylvia Witteman) dan haar droom kon zien uitkomen door in de voetsporen van Simon Carmiggelt te treden. Vervolgens gooide de hoofdredactie iedere negatieve ingezonden brief over Holmans stukken in de krant. Toen hij ook nog mentaal gemarteld werd door te horen dat hij nog drie maanden had voor krant hem p straat zou gooien, besloot hij te stoppen.

DPG-krant en voormalig verzetskrant Trouw deed afgelopen weken (na een samenwerking van 34 jaar!) iets soortgelijk met columnist Sylvain Ephimenco. Er werd een perfecte drietrapsraket bedacht om hem tot een vertrek te dwingen. Eerst een stapel negatieve ingezonden brieven in de krant, toen een hoofdredactioneel artikel waarin werd geschreven dat Ephimenco zich niet aan de feiten hield en toen nog een Ombudsman-artikel waarin het genadeschot werd uitgedeeld. Ook hij stapte op.

In beide gevallen werd een columnist kaalgeschoren, op de platte kar gezet en rondgereden door het dorp.

Alsof zíj de moffenhoeren zijn…

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Jullie kunnen de volgenden zijn…

Disclaimer: ‘Briefje van Jan’ en ’99 woorden’ zijn gratis te lezen. Wil je ze elke dag in je mailbox ontvangen, abonneer je dan hier. Mocht je een kleine donatie willen doen, dan wordt dat zeer gewaardeerd. Ook door mevrouw Dijkgraaf!

Het bericht Briefje van Jan – aan de baasjes van Trouw verscheen eerst op Buttkicken.nl.