Briefje van Jan – aan de weduwe Hazes

Beste Rachel,

Ik was eventjes helemaal mezelf niet.

Geen idee hoe het kwam, maar opeens typten mijn tien vingers gistermiddag de zin “Wat een vuil pleuriswijf is het toch” en drukte er een van die tien op de knop ‘Send’.

Sta ik bij mijn volgers op Twitter te boek als een ongelikte beer.

Nou ja, ik weet wel hoe het komt.

Ik kan slecht tegen moeders die hun kinderen lichamelijk óf geestelijk mishandelen.

De bekende onderzoeksjournalist Rob Goossens had kort daarvoor onthuld dat jij weliswaar de muziekrechten van je 22 jaar geleden overleden man had verpatst, maar dat je nog altijd actief het merkrecht op de naam ‘André Hazes’ houdt.

“Ze kan André junior nog een tijdje terroriseren, want tot minimaal 30 december 2030 heeft hij toestemming nodig van zijn geweldige moeder om zijn eigen naam als merk te gebruiken”, schreef Goossens.

Ik kan er met mijn pet niet bij dat een moeder zo’n verdorven kutkarakter heeft, Rachel.

Dit gaat veel verder dan de lijkenpikkerij waarmee je je sinds de dood van André sr. bezighoudt.

En het is niet de eerste keer.

We gaan terug naar 2024.

Je zoon kreeg een brief van zijn moeder.

Daarin stond dat hij tijdens het uitoefenen van zijn werk de naam ‘André Hazes’ niet meer mocht gebruiken.

Jij sommeerde hem om ‘jr.’ weer aan zijn naam toe te voegen; alsof hij geen 30-jarige artiest was, maar nog een kleine jongen.

Dat deed je niet omdat je bang was dat de mensen anders zouden denken dat je echtgenoot (met wie jij ten tijde van zijn overlijden in scheiding lag) kwam optreden bij de concerten die je mede organiseert.

Want diens dood, met die op nationale televisie uitgezonden bijeenkomst in de Amsterdam Arena en dat gedoe met die vuurpijl, kan werkelijk niemand zijn ontgaan.

Nee, dat deed je omdat jij de eigenaar bent van de merknaam ‘André Hazes’.

Op Kerstavond 2024 maakte je het af.

(Advertentie)

Met een dagvaarding (voor een rechtszaak die je nooit doorzette).

En nu flik je het wéér.

Je verpatst de muziekrechten, maar houdt de merknaam, zodat je je eigen vlees en bloed op elk gewenst moment voor de rechter kunt slepen.

En weet je wat het ergste is?

Je kunt in dit malle land nooit uitsluiten dat je bij een rechter nog gelijk gaat krijgen ook.

Er was immers ook een keer een rechter die zó verblind was door je nieuwe tanden (of bang voor je grote bek) dat hij Yvonne Coldeweijer verbood de hartstikke grappige term ‘gecremeerde kroket’ nog langer te gebruiken.

Maar wie juridisch gelijk krijgt, daar gáát deze zaak natuurlijk helemaal niet om.

Dat weet jij als liefhebbende moeder als geen ander.

Groet,

JanD

Cadeautje! Voor al je eenzame avonden.

Het bericht Briefje van Jan – aan de weduwe Hazes verscheen eerst op Buttkicken.nl.