Briefje van Jan – aan Mona Keijzer

Beste Mona,

Praalpremier Rob Jetten had alleen maar mooie dingen gezien dinsdagochtend.

Die vond het “geweldig om te zien hoe sport verbroedert”.

“Hoe Nederlandse fans van links naar rechts harten veroverden met de gigantische Oranje fanwalks”.

En vooral: “Hoe de overgrote meerderheid van de Marokkaans-Nederlandse gemeenschap hun verdiende winst op positieve wijze viert”.

Zijn social media-team plaatste er vier foto’s bij, waarbij die van twee keurige mannen die met een Marokkaanse vlag door een verder lege oranje versierde straat reden zijn laatste punt moest bewijzen.

Zo’n roze bril als Jetten heeft, was aan jou niet besteed.

Jij had juist gezien hoe het vooral in Rotterdam en Den Haag weer losging tussen leden van de Marokkaans-Nederlandse gemeenschap en de M.E.

Hoe de politie zich liet wegjagen door leden van de Marokkaans- Nederlandse gemeenschap.

Hoe leden van de Marokkaans-Nederlandse gemeenschap zelfs gericht met vuurwerk geschoten hebben tijdens het “verbroederen” met de M.E.

En waar de kartelpartijen het wegkijken, de-escaleren en pamperen van die groep leden van de Marokkaans-Nederlandse gemeenschap tot kunst hebben verheven, was voor jou de maat vol.

(Advertentie)

“Gewoon eens een keertje terugschieten.”

“Op de benen, uiteraard.”

“Het is zo langzamerhand echt wel nodig dat je op een bepaalde manier duidelijk maakt dat dit echt zo niet langer kan, want anders is het wachten op het eerste dodelijke slachtoffer bij de politie.”

Ik verslikte me in mijn Chocomel toen ik het je tegen Pim Sedee van De Telegraaf hoorde zeggen.

“Gewoon eens een keertje terugschieten”.

LOL.

Er zitten in de geweldsinstructie van de politie nogal wat stappen tussen ‘laf wegrennen’ en ‘gericht schieten’.

Maar je hebt wel gelijk dat de Nederlandse politie bij elke voetbalwedstrijd van het Marokkaanse elftal (of bij ieder ander ‘evenement’ waarbij de ideale schoonzoons ’s avonds de straat op gaan) van de burgemeesters, Justitie en de korpsleiding wel erg opzichtig de kool en de geit moeten sparen.

En je was in zekere zin nog mild.

Je vond dat deze leden van de Marokkaans-Nederlandse gemeenschap niet meteen dood moeten worden geschoten als zíj gericht schieten op de politie.

Een manke poot was genoeg.

(Advertentie)

Vergeleken met een afgehakte hand (in vanwege hun veiligheid op straat geprezen sharialanden de modus operandi voor diefstal van een rolletje drop) valt dat dus wel mee.

Eigenlijk vind ik het wel een prikkelende gedachte.

Ik moet er alleen even aan wennen.

Het idee dat de politie niet alleen inhakt op AZC- en coronademonstranten of gericht schiet op het hoofd van een 16-jarige boerenzoon op een trekker die niets fout doet, maar ook op de echte ratten van de straat…

Tamelijk revolutionair, in het pamperland van de praalpremier.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Ter herinnering aan de tijd dat we partijgenoten waren.

***

Het bericht Briefje van Jan – aan Mona Keijzer verscheen eerst op Buttkicken.nl.