Briefje van Jan – aan Ronald Koeman

30 juni 2026 2

Beste Ronald,

“Hoe kijk je terug op het strijdplan?”

Het was een logische vraag die NOS-verslaggever Jeroen Stekelenburg je stelde na afloop van de WK-wedstrijd tegen Marokko.

Een wedstrijd waarin je doelman je beste speler was en je aanvoerder de 1-1 in blessuretijd weggaf door lucht te dekken in plaats van een kopsterke centrale verdediger die mee opkwam.

“Positief”, antwoordde je.

Daarmee is eigenlijk alles gezegd.

Je bozige reacties in de rest van dat interview laat ik maar even voor wat ze zijn.

Het is in je te prijzen dat je een slechte verliezer bent.

Marokko was zes klassen beter en dat het nog tot een verlenging en strafschoppen kwam, was een godswonder.

Je doel was de halve finale en je strandde in de zestiende finale.

Morgen zul je wel bekendmaken dat je je aflopende contract niet verlengt en meer tijd gaat doorbrengen met je zieke echtgenote Bartina.

Het is je gegund.

En haar ook.

(Advertentie)

Wél dood- en doodzonde dat nu niet die totaal onverwachte 1-0 van Cody Gakpo uit een briljante assist van Crysencio Summerville en een voor-assist van de nog geen minuut in het veld staande Wout Weghorst blijft hangen als hét Oranje-moment van dit WK.

Daar zat alles in.

De gouden wissel (je kunt het dus wel).

De strijdlust van Summerville, de revelatie voorin.

De ontlading van Gakpo, die tijdens dit toernooi vader werd van een stilgeboren zoontje.

Jammer.

Vooral omdat ‘we’ nu opeens voor Marokko zouden moeten zijn.

“Duel met Marokko in teken sportiviteit, respect en verbinding”, verklaarden die deugers van de KNVB daags voor de wedstrijd.

Nou, de tyfus voor ze.

Die Marokkanen deden op het veld in Mexico precies hetzelfde wat ze hier in Nederland op straat ook doen.

De grens opzoeken en ‘m oprekken terwijl het bevoegd gezag wegkijkt.

Het winnende strijdplan.

Zij wel.