Briefje van Jan – aan Annet Betram

Mevrouw Bertram,

Heel eerlijk: tot gisteren wist ik niet eens dat u lid bent van het kabinet Jetten.

Staatssecretaris van Infrastructuur en Waterstaat, da’s niet de meest sexy functie en ik verwacht ook niet dat u (en de rest van dat soepzooitje) de rit gaat uitzitten, dus er was geen reden om ook de namen van alle onderknuppels te internaliseren.

Maar na gisteren vergeet ik u niet meer.

Mr. drs. Annet Wilhelmina Hendrika Bertram, 67 jaar geleden geboren in Noordwijk en na een leven lang als ambtenaar toch nog (door CDA-leider Rolo Bontenbal) geroepen tot het ambt van bewindspersoon.

Waarom ik u na gisteren niet meer vergeet?

Vanwege uw bericht op dat prachtige social mediaplatform Twitter, waarin u zich kéihard uitsprak tegen dat Jodenhatend werkschuw tuig van Extinction Rebellion dat besloot het spoor te bezetten bij Utrecht Centraal.

U schreef: “Ik vind het heel kwalijk dat demonstranten het spoor blokkeren of bezetten. Het spoor betreden is verboden en je brengt jezelf en anderen in gevaar. De afgelopen tijd waren er meer acties op het spoor. Ik roep nadrukkelijk op om hiermee te stoppen.”

Nou, dacht ik, dat zal dat schorremorrie leren!

Geintje.

(Advertentie)

Dat dacht ik helemaal niet.

Ik dacht aan 1968.

Mijn jeugd in Bergambacht.

“Jan, als je nog één keer een rietje in de billen van een kikker stopt en gaat blazen, dan zal ik dat bij jou ook doen. Dan weet je hoe dat voelt.”

“Jan, ik heb je al drie keer geroepen, als je nu niet komt moet je de hele nacht buiten blijven.”

“Jan, je zusje is geen paard! Kom van Petra’s rug af. Als ik het nog één keer zie, ga ik op jouw rug zitten. Wie niet horen wil, moet maar voelen.”

“Jan, ik schaam me dood. Je gaat het buurmeisje toch niet bijten? Zal ik jou eens bijten, dan weet je hoe dat voelt!”

“Jan, hoor je Kees niet gillen? Je weet heel goed dat je broertje niet in de wasmachine past! Zal ik jou eens in de wasmachine stoppen?”

“Jan, heb je nu weer een ruit ingegooid bij buurman De Redelijkheid? Als je vader dit hoort ben je nog niet jarig!”

Of mijn moeder echt zo streng was?

Welnee!

Weet u wat het grofste geschut was waarmee ze mij in het gareel probeerde te houden?

“Foei, Jan.”

(Advertentie)

En als ik iets héél ergs uithaalde, ging ze op mijn gemoed inspelen.

“Ik ben niet boos, ik ben verdrietig.”

Snapt u nu waarom u mij met uw “nadrukkelijke oproep om hiermee te stoppen” aan mijn moeder deed denken?

Zij was net zo’n zacht ei.

Er is alleen wel één verschil tussen de Jantje Dijkgraaf uit 1968 die dingetjes deed en dat rapalje van Extinction Rebellion dat de hele dienstregeling van de NS gisteren wéér compleet ontregelde?

Ik was 6.

Een leeftijd waarop een “nadrukkelijke oproep” nog een beetje indruk maakt.

Groet,

JanD

PS. Cadeautje. Kom, doe eens gek.

Disclaimer: ‘Briefje van Jan’ en ’99 woorden’ zijn gratis te lezen. Mocht je een kleine donatie willen doen, dan wordt dat zeer gewaardeerd. Dank, mede namens mevrouw Dijkgraaf!

Het bericht Briefje van Jan – aan Annet Betram verscheen eerst op Buttkicken.nl.