Je hebt het waarschijnlijk niet door, maar je bent al 15 jaar lang een running gag van een familie bij jou in het dorp

​Je kent die familie eigenlijk nauwelijks. Zij is lid van de karatevereniging, hij doet op zaterdagochtend weekboodschappen, net als jij. Hun kinderen zijn al volwassen, maar wonen nog thuis. Of had de middelste inmiddels nou een huurappartement in de stad? Je weet het niet. Het maakt ook niet echt uit, want je kent ze amper.

Maar zij kennen jou wel. Sterker nog, ze hebben het vaak over je. Je speelt een centrale rol in hun levens. Al vijftien jaar lang. Als zij het leuk hebben met elkaar, is dat vaak omdat ze jou aanhalen. Ze lachen om iets wat je gezegd hebt. Of om hoe je doet. Om wie je bent.

Je weet hun namen niet, maar ze doen je na. Je stemmetje doen ze na. Je manier van lopen. De manier waarop je met je kinderen omgaat. Achter je rug hebben ze de grootste lol om jouw leven. En jij weet van niks. Als ze voorbijlopen knikken ze naar je, glimlachend. Als je ver genoeg uit zicht bent tikken ze elkaar aan en zeggen ze het woord dat voor hen onlosmakelijk aan jou verbonden is. Ze bedoelen het niet kwaad, maar het is niet netjes.

Nu weet je het.

​