The Godfathers laten zien dat ze nog steeds niets zijn vergeten

Veertig jaar na hun eerste rauwe uithaal keren de Godfathers terug met dezelfde gebalde kaakurgentie die hen altijd heeft gedreven. Going Wrong en Lesbian Café zijn minder een comeback dan een waarschuwing: deze band is nog steeds scherp, direct en onverbiddelijk.

Going Wrong opent in isolatie:“Nou, hier ben ik weer alleen / Zeg hallo en zwaai vaarwel.”Het refrein laat geen ruimte voor sentiment: “We gaan fout. Gaat fout.” Het is geen melodrama; het is een koelbloedige vaststelling, die je blijft achtervolgen terwijl de gitaarriffs slijpen en de ritmesectie doordendert. Peter Coyne’s stem blijft het scherpste wapen: droog, gehaast en net zo pissig als ooit. Lijnen als “Time is gebarsten, zet de stukken terug” schetsen een wereld op drift, waar zelfs momenten van inzicht — “een lichtflits als een miljoen suns” — eerder overweldigen dan troosten.

De flipkant, Lesbian Café, slaat een lichtere toon aan. Speelser, melodieuzer, met een knipoog naar de LGBTQ-scene van Coyne’s jeugd. Devo’s Josh Hager voegt sprankelende gitaar- en synthaccenten toe, waardoor het nummer opbloeit als een eerbetoon aan de plekken waar buitenbeentjes konden floreren. Terwijl Going Wrong de gebreken van de wereld blootlegt, viert Lesbian Café veerkracht en gemeenschapszin.

Als eerste nieuwe muziek sinds Alpha Beta Gamma Delta bewijzen deze dubbele A-kanten precies wat nodig is: scherp en ongemakkelijk aan de ene kant, geestig en hartelijk aan de andere. De Godfathers zijn nog altijd meer geïnteresseerd in het aanwijzen van problemen dan in doen alsof ze opgelost zijn — en dat is precies waarom ze nog steeds relevant klinken. …

Lees het hele bericht op popmagazine.nl…